ایست بازرسی

 

در شهري

 با هواي درشت ِ  گرد

كه نفسم را ميكشد ،

دست نخورده ي 

              ناب  نگاهی هستم كه سيراب ،

                                         نكرده ام !

 

 

پاهايم را  روي س‍‍ُـرفه ام  سرما ميدهمِ

                    اگر پشت دستم  داغ نگذارد...

 آزاد گذاشته ام

 آباد شد گذشته ام...!

 

 حالا

ميگذارم جا در پاي كفشي

كه

   نرفته تا به من برسد

  و

   نرسيد به انچه من رسيدم ؛

  

 

 

قشقرقي به پا كرده بود سحر ،

كلاغ پا برهنه اي

        كه به امروز شاشيد..!  

و

  

خروسي

 كه مرغها را زير گرفت ،

           توي سرم

 به شناسنامه اي بي محلي كرد

كه

 اسمي را بغل كرده ،

                تخم دوزرده نقاشي ميكند !

 

 

عجب ديوانه ترم من...

 

برايم فرقي ندارد ؛

پنج انگشت اين شبها

بوي گندي

از بندِ تو به اب داده ...

        اِلا

 اين شبِ آخري

كه سرش توي آخُـر خودش گرم است ؛

    اِلا

اين شبِ آخري

كه كمرِ فردايش

خم شده به تعظيم محضري

كه  جدايم از فكر ورم كرده  كرد ؛

 

 

 

من باد كرده ي غبغبِ امروزي  هستم

كه

          دستمالِ رقصش را

                   باد به شهري برد

كه دنبالم فرستاد

                  ـــ برگردم ـــ

                   

                              ... دور ميزنم

                                    ... برميگردم        

 

نوشته شده توسط مژک در دوشنبه 1388/07/06 ساعت 14:35 موضوع | لینک ثابت

 

اين مطالب  كاملن محرمانه است و مختص اين جانب  ارزش ديگري ندارد

 

از مرغ همسايه بگم كه دمبال راه رفتن كبك بود؟! كه ولش كشششششش ميا د؛

دير روزا فكرم خيلي ورم كرده بود  بدجوري [اِ،آ]شغال و  به هر دري ميزدم

تخته بود/.

6 سال پيش افتادم  تو حوض نقاشي (دالون تنگو تاريك  راهش درازو باريك)

دست علي دادم  رنگي شم  و خوب اب تني كنم  تو همون روزا مثه خودش

 روشن بودكجا ميافتم...

                         اما    خوب حالا كه چي؟!!!

فـداي سرم ، ارزش داشت از خودِ ديروز بگذرم ، به خودِ فردا برسم ، از خود شماليم

بگذرم ،  به شهرم برسم 

  (بزك نمير باهار مياد كمبوزه با خيارمياد........

                                  رَختِ سيات سفيد ميشه        دنيات پر از اميد ميشه!!!)

می خوام  بسُرم  به چایي  قليون  فرحزاد    شيروونِِ ِ ولنجك     در بندِ جمعه ها

   قله  توچال......

 

رو بامم  دستاتو وا كن  

                    من دارم

                         ميپرم

                            روت

                               كه فقط

                                     توي

                                         تو  بخوابم/././.

 

نوشته شده توسط مژک در دوشنبه 1388/06/30 ساعت 16:16 موضوع | لینک ثابت

 بود ِ اعدامي ِ  زند گي  من

تكراريِ لحظه ها ي يلل ، تللم؛

 

                      نباش  مكدرم

هر چند جايت را خالي  خالي

                                    كرده ام.

 

 

من را ببخش

نمي ايد كاري از دستم     برآمده

دست من نيست كه از تو پس كشيده

دست من نيست كه توي دهنت ميايد

اصلا اين من نيستم

كه تو مالش باشي!!!

 

من دختره ساده ي پدرم بودم

بچه ي ناف شهري

كه با لبانش شير داد

و

شهوتم را  گرفت

 

من دختره ساده ي پدرم بودم

كه در حال انقراض بود...

تك اسپرم چروكيده اي

كه هزار اتفاقش را

قتل كردم

 

 

دنيا لاي اين همه مشغله كه داشت

جفتك زدنم را خوب ياد گرفت

بس كه گارد گرفتم

دستم از پايم دراز تر شد!

و ما شه ي انگشتم از رحم  تو بيرون  زد

 

مني كه هيچ شباهتي به هم نداشت

لا بلاي اين همه سا يه

ياوه اي شدم كه  توانست فقط از خودش درد بكشد

 

دنيا لاي اين  همه

         مشغله كه داشت

دست از سرم بر نداشت

       وسر راهم گذاشت

تا براي هيچكس

لخت نشوم  و رقاصي بلد نباشم

 

 بغل من كه چيز آغوش داري ندارد

مثل خاري ام كه در خودم فرو رفته باشد

يا بخاريي كه دود كش ندارد   و خماري  ميكشد

يا بخاري  كه   خودش را   را دم  داده باشد     كه باد بخورد

               ...  فقط بلدم غريبي كنم  توي يك بشقاب هوا خوري

 

 

من به درد ِ  درد هم نميخورم كه سلول ها ي بي عاري

هوايي كه گردش ميكنم را

توي گوشم سيگار ميكشد

وراهها كه به جايي نرفته ام   نا قابلانه با من ميخوابد  كه برود دنبال بختش كه كشكش را بسابد

 

 

 

من يك باور نكردني هستم

من يك باور نكردني

كه دارم توي خودم جمع ميشوم  با چروك پروك ها ي پيشاني ام  هستم

با يك معشوق عيب

با  پدري كه ندارم

با  مادري كه در خودم كردم

و فرو شدم در يك خانواده ي  خالي

زير سنگيني شهرم كه  رو دلم كرد و  و قورتهايش بوي عق گرفت

 

 

دستم توي سرم وول ميخورد

واز افكارم بلغور

                   سُر ميخورد

توي كلاهي كه سَرم  بود  يا نبود

 

به طرز مشكوكي  شك كرده  بود

وقتي كرده بود من را برايت

كه پاهايم راه نرود

در بيراهي كه گم و گورش را

روي كولش گذاشت

و

         تقديمم كرد به گم وگورش

ان وقت بالا ميروي از سرو كولش؟!

 

برو پي گورت

سرت را زير بگير

فعل اضافه ي زندگي  من

دهنت را گل بگير

                            گلاب برويت

ميخواهم بالا بياورم به سرو رويت

 

 

نوشته شده توسط مژک در شنبه 1388/06/21 ساعت 19:10 موضوع | لینک ثابت

                    دوست دارم  تجزيه شوم

در لاشه ي تكه پاره ای

 كه خيانت كرد

.....

                           زبانت را مي مكم

كه بوي تعفن دروغ بالا بیاورم     به

 سر و كول شر و ور حرف ها يي كه ميجوم

و

گفته ميايد بيرون

كه

دوستم زياد داري!

.....

                روي سنگ فرش اجري

 بريان ميشود زبانت

و صبحانه« گفته كباب تاپاله اي» داريم!

.....

                     تارف چرا؟

همين ديروز بود انگار

كه اعضايم خورده ميامد و گفته ميامد

دوستم

با دارم ها ي زياد داري!

..... 

                     از خودم پنهان و از تو چه پنهان؟!..

گاهي زياد دوستت دارم    كه

به تناسل تو اويزان شوم

و ابستنت كنم

كه عاقبت تلخت را

 مزه

              مزه

به دوش بكشي!

.....

                  شوخيه عزيز تر از جان ناقابلم

هميشه از ساده گول كردنت

سپاس گذاري

              با كرده هاي زياد ميكنم!

..... 

                  شوخی عزیزتر از جان

كمي ان طرفتر ایستاده باش

من

                                 اماده ي شليك خار مادرت هستم!!!!!!

 

 

نوشته شده توسط مژک در شنبه 1388/06/14 ساعت 22:45 موضوع | لینک ثابت